Kahvemle sigaramı içtiğime göre artık birkaç bir şey karalayabilirim. Aslına bakarsanız aklımda tek bir şey var o da perşembe günü sınavımın bitişi ile birlikte 20:30’da otobüse binip arkama bile bakmadan kendi memleketime dönmek.

Memleketime gidip aileme sarılmak, büyük yiğenime doyasıya sarılmak (gülüşüne kurban olduğum). Bu arada maşALLAH demeden geçmeyin sıpama bir şey olmasın :). Geride kalanları insan özlüyor işte…Küçük yiğenimi daha görmek nasip olmadı sıpa 2 gün daha önce doğmuş olsaydı onuda görcektim ama kısmet işte :)

Peki ya o? Yüzyüze konuşacaktık onunla, her şeyi masumca anlatacaktık ne oldu bende bilmiyorum. Mesajlarıma cevap vermeyen yüzüme nasıl konuşacaktı ki, durup sakince düşünüyorum yok mu acaba smsi neden mesaj atmasın ki yoksa sonra kendime yine bir çıkar yol bulup smsi yoksa bile ödemelide mi atamıyor. Onuda geçtim internet denilen bir zıhım var yani, ulaşmak isteyen insan her türlü ulaşır diyerek yine kendimi haklı çıkartıyorum.

İnsan psikolojisi çok değişik bir şey, karşındaki kendini tamamen çekmeden bıkmıyor usanmıyor aklına her daim geliyor. Benim istediğim şey şu eğer bir şey yapıyorsan sonuna kadar sürdür, eğer yok istemiyorsan bir şeyi kestirip at ya! Yap bunu emin ol bu herkes için iyi olacak. Bak kafamı toplayıpda doğru düzgün bir yazı dahi yazamıyorum…

Keşke sen ben olsan; seni sevmenin ne kadar zor olduğunu anlasan…

Keşke ben sen olsam; bu kadar sevilmenin tadını çıkarsam…

[Özdemir Asaf]